Tasiemiec

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Tasiemiec to najgroźniejszy pasożyt układu pokarmowego. Płazińce te są bardzo dobrze przygotowane do pasożytniczego trybu życia. Jego ciało składa się z wielu powtarzających się elementów, z których każdy z nich jest kompletną maszyną rozrodczą, wyposażoną w narządy męskie i żeńskie. Potrafi wyprodukować, aż 100 tysięcy jaj dziennie.

Dojrzałe człony, które zawierają zapłodnione jaja, odrywają się od pasożyta i później są wydalane razem z kałem. Następny rozwój jaja do postaci wągra odbywa się już w przewodzie pokarmowym pośredniego żywiciela, między innymi u świni lub krowy, gdzie następnie uwolnione z jaj zarodniki robią otwór w ścianie jelita i zamieszkuje w narządach wewnętrznych.

W jelitach człowieka mogą egzystować takie tasiemce jak:
– tasiemiec nieuzbrojony,
– tasiemiec uzbrojony,
– bruzdogłowiec szeroki,
– tasiemiec karłowaty,
– tasiemiec eliptyczny.

W ciele człowieka potrafi osiągnąć długość nawet do 15 metrów. Obecność tasiemca w jelitach człowieka może nie wywoływać żadnych objawów, wszystko zależy od ilości tych robaków w organizmie, a także od stanu zdrowia chorego.

Tasiemcami można się zakazić przede wszystkim poprzez spożywanie surowego mięsa wołowego lub wieprzowego, przez zjedzenie ryby, kawioru, spożyciu produktów żywnościowych, w których znajdują się jajeczka tego pasożyta. Wszystkie wymienione tasiemce atakują ludzi, oprócz tasiemca eliptycznego, który przeważnie atakuje psy i koty.

Zarażenie tasiemcem może mieć bardzo niebezpieczne skutki u osób z osłabioną odpornością. Przy tej chorobie zwanej tasiemczycą mogą wystąpić takie objawy jak:
– bezsenność,
– nadpobudliwość,
– osłabienie,
– apatia,
– brak apetytu lub nadmierny apetyt,
– wysypki alergiczne,
– nudności,
– bóle brzucha i głowy
– biegunka.

Aby zapobiec zakażeniom tasiemcem nie wolno spożywać niedogotowanych mięs, z niewiadomego pochodzenia, nieprzebadanych weterynaryjnie, a także powinno się ściśle przestrzegać zasad higieny żywienia oraz higieny osobistej. Przeważnie tasiemca leczy się w domu stosując kurację farmakologiczną. Jest ona dosyć skuteczna i powinna zatruć pasożyta, który widoczny jest wtedy w stolcu. Celem tego leczenia jest całkowite usunięcie tasiemca z organizmu, w niektórych przypadkach może być konieczne powtórzenie kuracji. Badaniu kału powinni być także poddane inne osoby przebywające z chorym.

Bruzdogłowiec szeroki

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Bruzdogłowiec szeroki to pasożyt gnieżdżący się najczęściej w jelicie cienkim człowieka. Należy do rodziny tasiemców i jest wśród nich największy. Jego długość może dojść nawet od kilkunastu do dwudziestu metrów. Jest zbudowany z główki, która posiada charakterystyczne trzy żłobienia lub bruzdy, od których bierze swoją nazwę oraz kilku tysięcy członów, które zawierają jajeczka.

Zakażenie bruzdogłowcem szerokim jest niebezpieczne dla ludzi oraz 38 innych gatunków ssaków, żywiących się surowymi rybami, gdyż to właśnie one oraz pewna odmiana raczków słodkowodnych są żywicielem pośrednim tego pasożyta. Gdy człowiek zje surową lub niedogotowaną rybę może wraz z nią zjeść tasiemca, który swoimi bruzdami czepnymi zahaczy się o ścianki jelita i tam zacznie się rozwijać. Zajmuje mu to najczęściej około 6 tygodni. Po tym czasie jest już dorosłym osobnikiem, który każdego dnia produkuje setki tysięcy jajeczek. Są one wydalane z organizmu wraz z kałem, a gdy trafiają do wody, zaczynają od nowa swój cykl życiowy. W organizmie człowieka może żyć nawet kilkadziesiąt lat. Charakterystyczne dla niego jest to, że do wydzielania jajeczek nie musi używać jako ochrony swoich członów, lecz jako jedyny tasiemiec wypuszcza ja bezpośrednio.

Obecność bruzdogłowca szerokiego w naszym organizmie charakteryzuje się objawami, które przypominają zatrucie pokarmowe. Są to wymioty, mdłości oraz biegunka. Występuje również ból brzucha oraz może pojawić się niedokrwistość. Wywołują ją wydzielane przez tasiemca toksyny, które pochłaniają witaminę B12, gwarantującą właściwy skład krwi.

W celu wykrycia tasiemca lekarz zaleci oddanie do analizy próbki kału. Na podstawie badań laboratoryjnych zostanie stwierdzona obecność bruzdogłowca szerokiego, gdyż jego człony oraz jaja będą obecne w kale. W przypadku zakażenia niezbędne jest specjalistyczne leczenie oraz przebywanie pod ciągłą opieką lekarską. Chory dostanie przepisane leki przeciwpasożytnicze, które z powodzeniem rozprawią się z intruzem, który pod ich wpływem zacznie obumierać, a następnie zostanie wydalony z organizmu.

Ze względu na obecność tasiemca w wodach słodkowodnych trudno jest zapobiec zakażeniom. Można je ograniczyć poprzez ochronę zbiorników przed zanieczyszczeniami fekaliami od ścieków. Indywidualna profilaktyka polega zaś na niespożywaniu surowych lub półsurowych ryb oraz ich pochodnych (np. ikry). Bruzdogłowiec szeroki nie jest odporny na zasolenie oraz wysoką temperaturę, dlatego obróbka cieplna ryby przed spożyciem skutecznie ochroni człowieka przed pasożytem.

Bąblowica

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Bąblowica jest wywoływana przez postać larwalną tasiemca z rodziny Echinococcus. Jego nosicielami są najczęściej mięsożerne zwierzęta leśne (np. lisy), ale może być również przenoszony przez udomowionych pupili, takich jak psy i koty. Dodatkowo członki i jaja tasiemca znajdują się w odchodach zakażonych zwierząt, dlatego mogą kryć się w leśnym runie oraz na owocach i grzybach. W przypadku zjedzenia ich przez człowieka, może dojść do rozwoju tasiemca w ludzkim organizmie.

Jaja oraz człony tasiemca mają bardzo wysoką zdolność przetrwania nawet w niskich temperaturach, dlatego też jest on określany jako pasożyt zimnych stref. Można go odnaleźć nawet w okolicach koła podbiegunowego. Do organizmu człowieka dostają się one najczęściej wraz z pokarmami, a następnie trafiają do krwioobiegu i są rozrzucane po całym organizmie. Larwalna postać tasiemca powoduje powstanie w wątrobie, na płucach i w mózgu torbieli, czyli struktur patologicznych zawierających płyn, które następnie zaczynają wzrastać. Zmiany te są podobne do tych obserwowanych przy nowotworach.

W zależności od rozmieszczenia torbieli, bąblowica może mieć różne objawy. Zwykle mają związek z uciskiem, który wywiera torbiel na sąsiednie tkanki, choć może również przebiegać bezobjawowo, aż do pęknięcia zmiany. Wtedy też pojawiają się wymioty oraz wyciek wodnistego płynu podczas kasłania. Często bąblowica jest rozpoznawana pod wpływem przypadku, gdy chory zostanie skierowany na badanie radiologiczne z powodu innych chorób.

Leczenie bąblowicy jest bardzo kosztowne i długotrwałe. Najczęściej chory jest poddawany zabiegowi chirurgicznemu, który ma na celu usunięcie torbieli. Jego następstwem jest co najmniej dwuletnia chemioterapia nastawiona przeciw pasożytom. Chory musi się również nawet po wyleczeniu poddać badaniom kontrolnym przez kolejne 10 lat, aby zapobiec nawrotom. Działanie chemioterapii bardzo wyniszcza i tak już osłabiony organizm, niszcząc równowagę mikrobiologiczną w układzie pokarmowym. Powoduje to nasilenie ryzyka przechodzenia innych chorób, zwłaszcza tych pochodzenia bakteryjnego.

Warto pamiętać, że należy zachować podstawowe zasady higieny. Owoce leśne (jagody, poziomki, borówki) należy dokładnie umyć przed zjedzeniem. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby, które mają kontakt z głównymi nosicielami tasiemca, czyli leśnicy i myśliwi. W Polsce rzadko dochodzi do zakażeń bąblowicą, ale nie zwalnia nas to wcale od myślenia i zachowywanie podstawowych zasad higieny.