Wszy (wszawica)

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Gatunek pasożytów, żerujących na ssakach – również na ludziach. Głównie jest to owłosiona skóra głowy. Najczęstszymi miejscami ich występowania są duże skupiska ludzi, gdzie mają duże możliwości mnożenia się. Szczególnie narażone na wszawice są dzieci w przedszkolach i szkołach.

Pasożyty te mogą się zadomowić w każdym rodzaju włosów niezależnie od ich gęstości i długości. Często uważa się, że to choroba brudnych ludzi, jednak ze względu na dużą zdolność przemieszczania się z człowieka na człowieka, nie łatwo się przed nimi uchronić. Zwłaszcza, że wbrew powszechnej opinii nie pomaga mycie głowy. Wszy łatwo się mnożą, składając na głowie żywiciela jajeczka zwane gnidami, z których po około siedmiu do dziesięciu dni wykształca się dorosły osobnik. Wesz żyje około tygodnia, a w przypadku braku pożywienia (czyli na meblach, w pościeli) może przeżyć do 48 godzin. Wszawica, ze względu na ukąszenia pasożytów powoduje nieprzyjemny swąd oraz czerwone plamki.

Ze względu na szybkie rozprzestrzenianie się wszy ważne jest równie szybkie działanie. Leczenie najlepiej podjąć tuż po zaobserwowaniu u dziecka objawów. Preparaty likwidujące wszy są dostępne w aptekach bez recepty. Najczęściej mają postać pianki, płynu lub szamponu, który nakłada się na włosy ze szczególną dbałością pokrycia ich mieszków i skóry głowy. Preparaty te są trujące dlatego warto uważać, żeby nie dostały się do oczu oraz na inne części ciała dziecka. Po zastosowaniu terapii leczniczej należy również dokładnie wyczesać włosy, w celu pozbycia się obumarłych osobników. Gnidy jednak mocno przywierają do włosów, dlatego najlepszą metodą ich pozbycia się jest ściągnięcie ich ręcznie, przeglądając dokładnie włosy pasmo po paśmie ze szczególnym uwzględnieniem miejsc za uszami oraz na karku. Pozostawienie choć jednego jajeczka może powodować nawrót choroby.

Po tych czynnościach należy jeszcze przez kolejne dziesięć dni przeglądać skórę głowy dziecka w celu wykrycia nowych pasożytów. Termin ten ma związek ze wspomnianym wyżej okresem wylęgania. Profilaktycznie należy również obejrzeć głowy wszystkich członków rodziny, gdyż łatwość rozprzestrzeniania się wszy może spowodować dalsze zakażenia.

Wszawica to problem, z którym można sobie poradzić samodzielnie, jednak w przypadku gdy zaobserwujemy wszy na brwiach i rzęsach, u dzieci poniżej dwóch lat, alergików oraz kobiet w ciąży niezbędna jest pomoc lekarska, który pomoże dobrać bezpieczne preparaty oraz będzie obserwował postępy w leczeniu.

Włosogłówka

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Włosogłówka inaczej włosogłówczyca jest chorobą inwazyjną wywoływaną przez nicienia Trichuris trichiura. Pasożyt ten przeważnie bytuje w jelicie ślepym, rzadko w jelicie grubym. Jest robakiem o cienkim, nitkowatym ciele przeważnie o długości od 3 do 5 cm. Dzięki swojej budowie potrafi głęboko wniknąć w błonę śluzową jelita, skąd bardzo trudno się go pozbyć.

Ten pasożyt żywi się głównie krwią, co niestety bardzo często prowadzi do anemii. Przeważnie można się z nią spotkać w krajach o klimacie ciepłym i suchym. Samice włosogłówki, które osiągnęły dojrzałość płciową mogą składać nawet do 5000 tysięcy jaj dziennie. Te wydalone jajka rozwijają się w środowisku zewnętrznym w glebie. W ciągu kilku dni z jajeczka rozwija się larwa, która ponownie dostając się do organizmu ludzkiego, trafiając do przewodu pokarmowego, usuwa otoczkę i larwa wędruje do jelita, gdzie po kilku tygodniach uzyskuje dojrzałość płciową i na nowo rozpoczyna produkowanie jaj.

Włosogłówka przeważnie przebywa grupowo w ilości nawet do 1000 osobników, w ciele swojego żywiciela może żyć nawet do 5 lat. W zarażeniu włosogłówką bardzo często pośredniczą muchy, które z zakażonej odchodami gleby przenoszą jajeczka z larwami na produkty spożywcze. Może dojść do zakażenia także na drodze fekalno-oralnej, gdy mamy do czynienie z brakiem higieny osobistej. Do zarażenia człowieka dochodzi tylko i wyłącznie przez jaja żyjące w środowisku zewnętrznym. Zarażenie tym pasożytem może przebiegać całkowicie bezobjawowo. Przy większej inwazji włosogłówki pojawiają się objawy w postaci:
- nudności,
- kolki,
- niestrawności,
- zapalenia wyrostka robaczkowego,
- anemii,
- drgawek,
- ogólnego osłabienia,
- a u dzieci może dojść nawet do utraty przytomności.

Możemy zapobiegać zakażeniom stosując profilaktykę, która powinna polegać na szczególnej ochronie produktów spożywczych przed zanieczyszczeniem ich ziemią, sparzanie warzyw i owoców, które będziemy spożywać na surowo. Wysoka temperatura bowiem skutecznie niszczy jaja tego pasożyta. Gleba powinna być objęta sanitarną ochroną przed zanieczyszczeniami ludzkimi fekaliami, a także ściśle trzeba przestrzegać higieny osobistej poprzez dokładne mycie rąk przed spożywaniem i przygotowywaniem posiłków.

Włosień kręty, włośnica

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Włosień kręty (spiralny) jest to rodzaj pasożytniczego obleńca, rozdzielnopłciowego, należącego do pasożytów wielodomowych, czyli, że może występować wśród wielu gatunków mięsożernych i wszystkożernych np. u świni, kota, niedźwiedzia, wilka, a także u człowieka. Głównie jednak włosień spiralny jest pasożytem szczurów, po którego zjedzeniu zarażają się inne zwierzęta, przez skażone zwierzęce mięso człowiek i właśnie przy pomocy takiego łańcucha dochodzi do zakażenia wielu gatunków.

Każde stadium rozwojowe włośnia jest pasożytnicze. Cykl rozwojowy tego nicienia przebiega w przewodzie pokarmowym i w mięśniach poprzecznie prążkowanych. Do zarażenia dochodzi poprzez spożycie mięsa z larwami inwazyjnymi. W żołądku i jelicie dochodzi do strawienia osłonki larwy, po czym wwierca się ona w błonę śluzową jelita i tam dojrzewa płciowo. Samce włośnia spiralnego zaraz po kopulacji giną, a samice po 2 miesiącach wydają żywe larwy. Może być ich nawet ponad 1500, które z przebiegiem krwi dostają się do mięśni poprzecznie prążkowanych. Larwa odżywiająca się kosztem włókna mięśniowego ulega otorbieniu. W organizmie ludzkim rozwój włośnia kończy się na tym etapie. Jeżeli jednak otorbione larwy zostaną zjedzone wraz z mięsem zwierzęcia, w którym przebywają, to w tym organizmie rozwój larw uwięzionych w cystach przebiega od nowa.

Otorbione larwy mogą przebywać żywe w mięśniach zwierzęcia lub człowieka przez wiele długich lat i przez ten cały czas potrafią zachować zdolność do inwazji. Larwy włośnia, którym uda się przetrwać mogą spowodować bardzo groźne zaburzenia w organizmie człowieka, a nawet w niektórych przypadkach doprowadzić do śmierci.

Larwy w ciele człowieka można zniszczyć poprzez podawanie środków farmakologicznych, ale nie da się ich całkowicie usunąć. Chorobę, którą powoduje włosień kręty nazywa się włośnicą. Aby zapobiec zakażeniu trzeba spożywać mięso, które było przebadane na obecność larw włośni, unikać wyrobów z dziczyzny niewiadomego pochodzenia oraz wystrzegać się spożywania mięsa, przetworów niedogotowanych i półsurowych wędlin takich jak: biała kiełbasa, metka czy tatar.

Wykrycie włośni w mięsie jest bardzo łatwe, ale niestety czasochłonne. Próbkę zbiorczą mięsa poddaje się obróbce mechanicznej, trawi się ją w roztworze pepsyny i kwasu solnego. W wyniku wirowania dochodzi do rozpuszczenia osłonki wapniowej, larwy wtedy opadają na dno. Taka próbka umieszczana jest na szkiełku i za pomocą trychinoskopu wykrywa się obecność larw.

Toksoplazmoza

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Toksoplazmoza to wywoływana przez pierwotniaka o nazwie Toxoplasma gondii choroba pasożytnicza, która swoim zasięgiem obejmuje cały świat. Tylko część osób posiadających tego pierwotniaka zachoruje i będzie miało objawy, gdyż wiele osób jest jedynie jego nosicielami i nie zagraża im zachorowanie. Choroba ta jest szczególnie niebezpieczna dla płodu, jeśli jego matka zakazi się Toxoplasmą podczas ciąży.

Dla pierwotniaka Toxoplasma gondii ostatecznym żywicielem są koty, w których gnieżdżą się dorosłe, gotowe do rozmnażania osobniki. Pośrednimi żywicielami mogą być ptaki, inne ssaki oraz ludzie. Do zarażenia pasożytem dochodzi najczęściej wskutek zjedzenia surowego lub półsurowego zakażonego mięsa oraz przez kontakt z kałem, moczem i śliną zainfekowanych osobników. Do najczęstszych objawów toksoplazmozy należą gorączka, bóle głowy oraz powiększenie węzłów chłonnych. Zaś przewlekła forma choroby może dodatkowo grozić zapaleniami śledziony, węzłów chłonnych, ośrodkowego układu nerwowego oraz wątroby, a także bólami stawów.

Choroba ta jest szczególnie niebezpieczna dla rozwijającego się płodu, gdyż wiąże się ona nawet z upośledzeniem. Objawami toksoplazmozy wrodzonej są małogłowie, wodogłowie, zapalenia siatkówki, problemy z układem nerwowym oraz zwapnienia w mózgu. Często obserwuje się również opóźnienia rozwojowe, które mogą powodować poważne konsekwencje po narodzinach dziecka. W przypadku zakażania kobiety w ciąży, bardzo często płód obumiera. Dlatego jeśli mowa o kobietach ciężarnych tak ważne jest szybkie wykrycie choroby oraz natychmiastowe podjęcie leczenia. Nie bez znaczenia jest również, na którym etapie ciąży doszło do zakażenia. Ciężarne kobiety nie mogą również otrzymać standardowych leków na toksoplazmozę, na szczęście zostały wynalezione zamienniki o równie wysokiej skuteczności, a mniejszej inwazyjności i ingerencji w rozwój nowego życia.

Terapia przeciwko pierwotniakom wywołującym toksoplazmozę polega przede wszystkim na podaniu antybiotyków. Często to leczenie musi być powtórzone, w celu uzyskania stuprocentowej pewności wyleczenia. Ważna jest również profilaktyka. Dbanie o higienę i przestrzeganie jej zasad, również w kontaktach z domowymi pupilami oraz dokładne mycie i gotowanie mięsa. Wprowadzenie dobrych nawyków może być skuteczniejsze niż jakakolwiek terapia.

Koty nie powinny pozostawać same poza domem, gdyż zdecydowanie zwiększa to ryzyko przeniesienia pasożytów do domu.

Tasiemiec

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Tasiemiec to najgroźniejszy pasożyt układu pokarmowego. Płazińce te są bardzo dobrze przygotowane do pasożytniczego trybu życia. Jego ciało składa się z wielu powtarzających się elementów, z których każdy z nich jest kompletną maszyną rozrodczą, wyposażoną w narządy męskie i żeńskie. Potrafi wyprodukować, aż 100 tysięcy jaj dziennie.

Dojrzałe człony, które zawierają zapłodnione jaja, odrywają się od pasożyta i później są wydalane razem z kałem. Następny rozwój jaja do postaci wągra odbywa się już w przewodzie pokarmowym pośredniego żywiciela, między innymi u świni lub krowy, gdzie następnie uwolnione z jaj zarodniki robią otwór w ścianie jelita i zamieszkuje w narządach wewnętrznych.

W jelitach człowieka mogą egzystować takie tasiemce jak:
- tasiemiec nieuzbrojony,
- tasiemiec uzbrojony,
- bruzdogłowiec szeroki,
- tasiemiec karłowaty,
- tasiemiec eliptyczny.

W ciele człowieka potrafi osiągnąć długość nawet do 15 metrów. Obecność tasiemca w jelitach człowieka może nie wywoływać żadnych objawów, wszystko zależy od ilości tych robaków w organizmie, a także od stanu zdrowia chorego.

Tasiemcami można się zakazić przede wszystkim poprzez spożywanie surowego mięsa wołowego lub wieprzowego, przez zjedzenie ryby, kawioru, spożyciu produktów żywnościowych, w których znajdują się jajeczka tego pasożyta. Wszystkie wymienione tasiemce atakują ludzi, oprócz tasiemca eliptycznego, który przeważnie atakuje psy i koty.

Zarażenie tasiemcem może mieć bardzo niebezpieczne skutki u osób z osłabioną odpornością. Przy tej chorobie zwanej tasiemczycą mogą wystąpić takie objawy jak:
- bezsenność,
- nadpobudliwość,
- osłabienie,
- apatia,
- brak apetytu lub nadmierny apetyt,
- wysypki alergiczne,
- nudności,
- bóle brzucha i głowy
- biegunka.

Aby zapobiec zakażeniom tasiemcem nie wolno spożywać niedogotowanych mięs, z niewiadomego pochodzenia, nieprzebadanych weterynaryjnie, a także powinno się ściśle przestrzegać zasad higieny żywienia oraz higieny osobistej. Przeważnie tasiemca leczy się w domu stosując kurację farmakologiczną. Jest ona dosyć skuteczna i powinna zatruć pasożyta, który widoczny jest wtedy w stolcu. Celem tego leczenia jest całkowite usunięcie tasiemca z organizmu, w niektórych przypadkach może być konieczne powtórzenie kuracji. Badaniu kału powinni być także poddane inne osoby przebywające z chorym.

Bruzdogłowiec szeroki

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Bruzdogłowiec szeroki to pasożyt gnieżdżący się najczęściej w jelicie cienkim człowieka. Należy do rodziny tasiemców i jest wśród nich największy. Jego długość może dojść nawet od kilkunastu do dwudziestu metrów. Jest zbudowany z główki, która posiada charakterystyczne trzy żłobienia lub bruzdy, od których bierze swoją nazwę oraz kilku tysięcy członów, które zawierają jajeczka.

Zakażenie bruzdogłowcem szerokim jest niebezpieczne dla ludzi oraz 38 innych gatunków ssaków, żywiących się surowymi rybami, gdyż to właśnie one oraz pewna odmiana raczków słodkowodnych są żywicielem pośrednim tego pasożyta. Gdy człowiek zje surową lub niedogotowaną rybę może wraz z nią zjeść tasiemca, który swoimi bruzdami czepnymi zahaczy się o ścianki jelita i tam zacznie się rozwijać. Zajmuje mu to najczęściej około 6 tygodni. Po tym czasie jest już dorosłym osobnikiem, który każdego dnia produkuje setki tysięcy jajeczek. Są one wydalane z organizmu wraz z kałem, a gdy trafiają do wody, zaczynają od nowa swój cykl życiowy. W organizmie człowieka może żyć nawet kilkadziesiąt lat. Charakterystyczne dla niego jest to, że do wydzielania jajeczek nie musi używać jako ochrony swoich członów, lecz jako jedyny tasiemiec wypuszcza ja bezpośrednio.

Obecność bruzdogłowca szerokiego w naszym organizmie charakteryzuje się objawami, które przypominają zatrucie pokarmowe. Są to wymioty, mdłości oraz biegunka. Występuje również ból brzucha oraz może pojawić się niedokrwistość. Wywołują ją wydzielane przez tasiemca toksyny, które pochłaniają witaminę B12, gwarantującą właściwy skład krwi.

W celu wykrycia tasiemca lekarz zaleci oddanie do analizy próbki kału. Na podstawie badań laboratoryjnych zostanie stwierdzona obecność bruzdogłowca szerokiego, gdyż jego człony oraz jaja będą obecne w kale. W przypadku zakażenia niezbędne jest specjalistyczne leczenie oraz przebywanie pod ciągłą opieką lekarską. Chory dostanie przepisane leki przeciwpasożytnicze, które z powodzeniem rozprawią się z intruzem, który pod ich wpływem zacznie obumierać, a następnie zostanie wydalony z organizmu.

Ze względu na obecność tasiemca w wodach słodkowodnych trudno jest zapobiec zakażeniom. Można je ograniczyć poprzez ochronę zbiorników przed zanieczyszczeniami fekaliami od ścieków. Indywidualna profilaktyka polega zaś na niespożywaniu surowych lub półsurowych ryb oraz ich pochodnych (np. ikry). Bruzdogłowiec szeroki nie jest odporny na zasolenie oraz wysoką temperaturę, dlatego obróbka cieplna ryby przed spożyciem skutecznie ochroni człowieka przed pasożytem.

Tasiemczyca

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Tasiemczyca to pasożytnicze zakażenie przewodu pokarmowego przez tasiemca. Jest wiele gatunków tego pasożyta, lecz w Polsce najczęściej spotykamy się z tasiemcem uzbrojonym, nieuzbrojonym, a rzadziej z bruzdogłowcem szerokim. Tasiemczyca to choroba odzwierzęca. W przewodzie pokarmowym człowieka może pasożytować wiele gatunków tasiemców. Tasiemce kształtem przypominają tasiemkę. Składają się z główki, krótkiej szyjki i licznych członów. Pokarm pobierają całą powierzchnią swojego ciała na zasadzie osmozy – „przenikania”.

Postacie larwalne tasiemców mogą się rozwijać w różnych tkankach lub narządach człowieka, ale już dojrzałe postacie zazwyczaj rozwijają się w jelicie cienkim. Dojrzałe człony tasiemca, wypełnione są bardzo dużą ilością jaj, które są wydalane z kałem.

Wszystkie tasiemce, z wyjątkiem tasiemca karłowatego, muszą mieć dwóch żywicieli. Zwierzęta hodowlane takie jak świnie, bydło uczestniczą pośrednio w zakażaniu człowieka.

Tasiemczyce są wywoływane przez tasiemce:
- karłowatego,
- bąblowcowego,
- bruzdogłowca szerokiego,
- uzbrojonego i nieuzbrojonego.

Do zakażenia nią dochodzi drogą pokarmową, przez zjedzenie mięsa, które zawiera przetrwalnikowe postacie tego pasożyta, czyli wągry. W rozwoju tasiemca pośredniczą zwierzęta: bydło dla tasiemca nieuzbrojonego, świnie dla tasiemca uzbrojonego, a ryby dla bruzdogłowca szerokiego. W jelicie ludzkim wągry przekształcają się w postacie dojrzałe. Wydalone wraz z kałem fragmenty ciała tasiemca tzw. człony zawierają jaja, którymi zarażają się zwierzęta.

Jeśli dojdzie do połknięcia jaja tasiemca przez człowieka, między innymi poprzez zanieczyszczoną ludzkim kałem wodę albo żywność, to wtedy sam staje się żywicielem pośrednim.

Leczenie tasiemczycy przeprowadza się w domu. Badanie kału powinni mieć wykonane wszyscy członkowie rodziny chorego. Dieta w tym przypadku nie ma żadnego znaczenia. Nie ma także żadnych ograniczeń odnośnie aktywności fizycznej. Trzeba bardzo pilnować, aby nie dopuścić do spożywania mięsa surowego oraz niewiadomego pochodzenia. Mięso powinno pochodzić z legalnego uboju przebadanego przez służbę sanitarno-weterynaryjną oraz trzeba zapobiegać zanieczyszczeniu wody i gleby fekaliami ludzkimi.

Świerzb

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Świerzb to inwazyjna choroba skóry, którą wywołuje świerzbowiec. Może występować, jako epidemia, przede wszystkim w środowiskach ubogich, o złym poziomie sanitarnym. Chociaż zdarzają się również przypadki zachorowań wśród osób dbających prawidłowo o higienę z wzorowymi warunkami sanitarnymi. Zdarza się to szczególnie przy kuracji antybiotykowej, przy spożywaniu sterylnej żywności, a także przy obniżonej odporności organizmu przy nadmiernym stresie oraz przy braku odpowiedniego odpoczynku. Wtedy możliwe jest zachorowanie na cięższą odmianę świerzbu, czyli świerzb norweski.

Najczęściej świerzbem można zarazić się przez kontakty fizyczne, również intymne, może to być także skutkiem kontaktów społecznych, czyli poprzez podanie ręki, bardzo rzadko przez kontakty z zakażonymi rzeczami, przez pościel czy ręczniki. Najbardziej narażone na zakażenie świerzbem są dzieci uczęszczające do przedszkola czy do szkoły, przede wszystkim przez wspólną zabawę, a także niezbyt dokładną higienę osobistą. U dzieci objawy świerzbu w postaci charakterystycznej, swędzącej wysypki można najczęściej zauważyć na podeszwach stóp oraz dłoniach. Świerzbowiec, który znalazł się u nowego właściciela od razu zaczyna szukać możliwości rozrodu, a więc partnera, zaczyna drążyć korytarze w warstwach skórnych. Samica może złożyć powyżej 2 jaj dziennie. Larwa wykluwa się po 3 tygodniach, i od tego momentu jest już całkiem dojrzała.

Pasożyty zostawiają po sobie odchody, które wywołują silne reakcje alergiczne. To one właśnie objawiają się dokuczliwą, swędzącą wysypką. Dokuczliwe swędzenie zaczyna się przeważnie po 3 tygodniach od pierwszego zakażenia. Na początku świąd pojawia się w okolicach udowych, najbardziej uciążliwy zaczyna być po kąpieli, w godzinach wieczornych, podczas snu. Jest to spowodowane zmianą temperatury, która powoduje zwiększoną nadpobudliwość świerzbowca. Świąd występuje czasowo, ale po pewnym okresie może dotyczyć całej powierzchni ciała chorego, choć omija twarz w przeciwieństwie do świerzbu norweskiego.

Leczenie tej choroby trzeba zacząć od momentu pojawienia się pierwszych objawów, aby nie doprowadzić do rozprzestrzenienia się choroby. Leczenie świerzbu polega na stosowaniu maści przeciwgrzybicznych. Ze względu na to, że świerzb jest chorobą zakaźną kuracją profilaktyczną powinny zostać objęte wszystkie osoby, które miały kontakt z chorym.

Ameboza (pełzakowica)

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Ameboza jest znana również jako pełzakowica lub czerwonka pełzakowa. Jest to inwazyjna choroba przewodu pokarmowego, wywoływana przez pasożyty. Chorobę wywołuje pełzak okrężnicy, który zagnieżdża się najczęściej w jelicie grubym. Ameboza przebiega dwoma trybami: objawowo i bezobjawowo. Najczęściej do zakażenia dochodzi poprzez drogę pokarmową. Choroba ta jest rozpowszechniona przede wszystkim w krajach tropikalnych.

Forma objawowa pełzakowicy objawia się przede wszystkim silnymi bólami brzucha i kolką, mogą pojawić się wzdęcia, mdłości oraz biegunka z obecnością krwi i śluzu. Często też tym objawom towarzyszy podniesiona temperatura ciała. Ameboza może wywołać również objawy podobne do raka kątnicy, a w niektórych przypadkach objawia się również bolesnością i uciskiem na wątrobę, osłabieniem, dreszczami, a często także spadkiem masy ciała. Takie objawy mogą świadczyć, że w naszej wątrobie zagnieździł się ropień pełzakowy. Mimo szerokiego wachlarza objawów, pełzakowicę można wykryć ze 100% pewnością, dopiero podczas badań laboratoryjnych próbki kału lub wycinka z błony śluzowej jelita. W Polsce choroba ta dotyczy około 2% populacji. Dotyczy osób które przebywały kiedyś w krajach tropikalnych lub miały kontakt z takimi osobami.

Amebozę leczy się za pomocą leków przeciw pierwotniakom, które są dość toksyczne. Niezbędne jest odizolowanie pacjenta, najczęściej jest on hospitalizowany ze względu na wysokie zagrożenie zgonem. Podczas zakażenia pełzakowicą może z powodu nadmiaru toksyn dojść do uszkodzenia układu krwionośnego oraz narządów wewnętrznych.

Zdecydowanie łatwiej jest zapobiegać amebozie niż ją wyleczyć. Dlatego tak ważne są działania profilaktyczne, mające na celu uchronienie przed zakażeniem. Najważniejsze jest zapobieganie przed rozprzestrzenianiem się choroby. W krajach zagrożonych należy uważać zwłaszcza na przygotowywanie pokarmów i napojów. Powinno się używać tylko pewnej wody, którą koniecznie należy przegotować przed podaniem. Woda ta nie powinna mieć kontaktów z odchodami, na przykład jej ujście nie powinno mieścić się niedaleko szamba. Warto również zadbać o higienę. Myć często ręce, zwłaszcza przed przygotowaniem i przyjmowaniem posiłków. Należy również dbać o czystość używanych urządzeń sanitarnych.

Ameboza może być również przenoszona przez owady, zwłaszcza muchy. Lekarze twierdzą również, że ryzyko zakażeniem zwiększa się podczas stosunków analnych.

Owsik ludzki, owsica

Posted by admin On Grudzień - 8 - 2011ADD COMMENTS

Owsik ludzki jest przedstawicielem nicieni, o barwie białawej. Ten pasożyt przebywa tylko w organizmie ludzkim, w wyrostku robaczkowym, jelicie grubym, a także w końcowym odcinku jelita cienkiego. Jego pożywienie stanowi wyssana treść jelitowa. Owsik ludzi wywołuje chorobę nazywaną owsicą.

Zarażenie owsikiem ludzkim dzięki samozarażaniu przebiega przeważnie przewlekle. Objawy mogą wystąpić w przypadku sporej ilości tych pasożytów w organizmie, a także przy powikłaniach oraz u osób szczególnie wrażliwych. Samica owsika posiada ciało zaostrzone, przejrzyste, o długości około 1 cm, szerokości 0,4 mm. Potrafią żyć około 4 tygodni, potem wydostają się przez odbyt, przez kilka minut pełzają po skórze krocza, następnie giną przez wysuszenie. Kształt samca jest wałeczkowaty i jego długość wynosi kilka milimetrów, trudno go zauważyć. Jaja, w ilości około 11-12 tysięcy, przyklejają się do skóry w ślad za wędrującym pasożytem. Z większości tych jaj larwy atakujące rozwijają się już w ciągu 6 godzin. Zdarza się, że larwy opuszczają swoją otoczkę jajową na skórze odbytu i wnikają na nowo do przewodu pokarmowego jest to tak zwane zjawisko retroinwazji. O wiele częściej jaja zarażające trafiają do tego samego albo nowego żywiciela przez usta lub jamę nosowo-gardłową. Larwy inwazyjne opuszczają wówczas otoczkę jajową w jelicie cienkim i osiedlają się na samym początku w jelicie krętym. Dojrzałe już pasożyty bytują w jelicie ślepym, często też wnikają do wyrostka robaczkowego.

Mimo, że owsik żyje około 1 miesiąca, to owsica potrafi utrzymać się często latami, właśnie dzięki łatwo następującemu samozarażaniu. Owsikiem zarażamy się poprzez zjadanie produktów, na których są przyczepione jaja. Są to zwykle przedmioty codziennego użytku, ale również jaja mogą znajdować się w powietrzu. Przeważnie po kilku tygodniach choroba zaczyna dawać znać o sobie. Do objawów dokuczających przy zarażeniu owsicą należą:
- świąd odbytu, który nasila się najbardziej wieczorem,
- wypryski i zaczerwieniona skóra w okolicy odbytu,
- brak apetytu,
- problemy z koncentracją,
- bladość skóry,
- podkrążone oczy,
- nadmierna nadpobudliwość,
- bóle głowy i brzucha,
- również może dojść do zapalenia wyrostka robaczkowego.

Dziewczynki mogą cierpieć na zapalenie sromu i pochwy, objawia się to pieczeniem, swędzeniem i białymi upławami.