Drożdżyca, zwana również kandydozą, bielnicą, moniliazą (łac. candidiasis, candidosis),  jest chorobą grzybiczą atakującą głównie błony śluzowe, skórę oraz paznokcie. Powodem jej powstawania są najczęściej zakażenia drożdżakami należącymi do gatunku Candida, a w szczególności do Candida albicans.  Grzyby te nie są groźne dla człowieka, lecz pod wpływem zmian zaburzających prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego przeradzają się w zmiany chorobowe, wywołując drożdżycę. Naukowcy wyodrębnili do tej pory 196 gatunków drożdżaków z rodzaju Candida, lecz tylko 15 z nich może być niebezpiecznych dla organizmu człowieka.

Rozwojowi infekcji grzybiczej sprzyja wiele czynników. Wśród nich największe znaczenie dla ekspansji choroby ma długotrwałe przyjmowanie farmaceutyków mogących zaburzać prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego, np. antybiotyki, sterydy lub leki podawane przy chorobach nowotworowych, które łatwo niszczą naturalną florę bakteryjną. Poza tym rozwój drożdżycy przyspiesza niedobór witamin z grupy B w organizmie, nadmierna potliwość i związana z nią maceracja naskórka, uszkodzenia naskórka, które mogą prowadzić do rozwoju infekcji wewnątrz rany, oraz zmiany hormonalne, ciąża, jak również cukrzyca i otyłość. Stres, różnego rodzaju używki, a szczególnie alkohol, także mogą mieć wpływ na zakażenie grzybicze, do tej grupy czynników warto zaliczyć także niezdrowy i niehigieniczny tryb życia – stres, niewłaściwa dieta (spożywanie tzw. fast foodów, potraw wysokokalorycznych, picie dużych ilości napojów zawierających kofeinę).

Drożdżyca może przybierać kilka postaci – wyprzenie drożdżakowe, drożdżyca paznokci i wałów paznokciowych, drożdżyca błon śluzowych (jamy ustnej, narządów płciowych i przewodu pokarmowego). Nierozpoznane zakażenie drożdżakami może prowadzić do niebezpiecznych zmian ogólnoustrojowych – zaburzenia funkcjonowania układy odpornościowego oraz nerwowego.

Wyprzenie drożdżakowe ma podobne objawy i przebieg jak wyprzenie bakteryjne, różnią się oczywiście przyczyną infekcji. Umiejscawia się głównie w przestrzeniach międzypalcowych dłoni, między palcem trzecim i czwartym lub czwartym i piątym. Bardzo rzadko zdarzają się przypadki rozpoznania drożdżycy między palcami stóp. U kobiet z dużą nadwagą zmiany chorobowe mogą się tworzyć w fałdach skórnych, przede wszystkim w okolicach podsutkowych, a także w pachwinach. Natomiast u niemowląt infekcja umiejscawia się w przestrzeni międzypośladkowej. Spore ryzyko zachorowania mają pewne grupy zawodowe, których praca związana jest z przeciągłym moczeniem rąk, m.in. kucharze, sprzątaczki, praczki. Najbardziej charakterystyczne objawy to ogniska rumieniowo-wysiękowe, silna maceracja naskórka, złuszczanie, a nawet pękanie skóry w miejscach powstawania zmian chorobowych.

Drożdżyca atakująca paznokcie i wały paznokciowe jest bardzo powszechna. Chociaż jej objawy widoczne są w niedługim czasie po zakażeniu, pacjenci często ignorują niepokojące zmiany, czym łatwo doprowadzają do pogłębienia się choroby i niekiedy do nieodwracalnych zmian w wyglądzie płytki paznokciowej. Już w początkowej fazie zakażenia widoczny jest opuchnięty i zaczerwieniony wał paznokciowy, z którego może wydobywać się ropa. Zgrubienie jest bolesne. W tym miejscu naskórek staje się cienki i podrażniony zmianami zapalnymi. Jeśli leczenie tego typu drożdżycy zostanie zaniedbane, wywoła to nieestetyczne żółtawe zabarwienie płytki paznokcia, która stopniowo ulegnie matowieniu, rozwarstwieniu lub doprowadzi do jej przerostu.

Poważniejszą odmianą schorzenia jest drożdżyca błon śluzowych. Kiedy zakażenie dotyczy jamy ustnej, może się ono objawiać jako zapalenie czerwieni wargowej, czyli w postaci tzw. zajadów, a także łuszczeniem się naskórka lub opuchlizną warg. Drożdżyca wywołuje także zapalenie języka. Natomiast drożdżyca przewodu pokarmowego oraz narządów płciowych kobiety spowodowana jest głównie zbyt długą kuracją antybiotykową, która zakłóciła prawidłową florę bakteryjną w organizmie. Drożdżyca żeńskich narządów rodnych przybiera zazwyczaj formę zapalenia pochwy bądź sromu. Najbardziej charakterystycznymi objawami są świąd lub pieczenie, upławy, niekiedy opuchlizna oraz zaczerwienienie błon śluzowych. Często powodem choroby może być niewłaściwa higiena osobista, otyłość lub ciąża. Nieleczona infekcja prowadzi do przeniesienia zmian chorobowych na okolice pachwin, odbytu i pośladków. Do zakażenia narządów płciowych męskich dochodzi podczas stosunku płciowego. Zapalenie objawia się świądem i pieczeniem, które prowadzi do podrażnienia i silnego stanu zapalnego żołędzi oraz napletka. Jeśli choroba nie zostanie szybko skonsultowana z lekarzem, może doprowadzić do zapalenia cewki moczowej, które jest bardzo bolesne.