Archive for the ‘Bakterie’ Category

Tężec

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Tężec jest groźną, zakaźną chorobą, która w prawie 30% przypadków kończy się śmiercią. Dzięki obowiązkowym, bezpłatnym szczepieniom, zachorowań jest coraz mniej. Jednak zawsze w wypadku nawet drobnego zranienia musimy zadbać o odpowiednie opatrzenie i zabezpieczenie rany.

Tężca powoduje laseczka tężcowa, wydzielająca toksyny, które sprawiają, że nasz układ nerwowy nie działa prawidłowo.

Zarodniki tężca mogą znajdować się właściwie wszędzie, w kurzu, glebie czy nawozach. Nosicielami są zwierzęta, przede wszystkim konie, których odchody mogą zanieczyszczać ziemię. Właśnie, dlatego najwięcej zachorowań zdarza się na wsi, letnią porą, w czasie prac polowych, wtedy ludzie są narażeni na kontakt z zakażoną materią. Bezpośrednią przyczyną zakażenia jest w wielu przypadkach powstanie rany, niewielkiego skaleczenia oraz otarcia, przez które choroba dostaje się do organizmu.

Toksyny atakują układ nerwowy, co powoduje charakterystyczne objawy. Przeważnie pojawiają się w ciągu 2 tygodni od zakażenia, ale czas ten może przedłużyć się nawet do miesiąca. Pierwsze objawy tężca nie są typowe: zakażony cierpi na niepokój, ogólne osłabienie, bóle głowy oraz wzmożone napięcie mięśni. W późniejszym czasie obserwujemy bardziej charakterystyczne symptomy. W wyniku działania toksyn pojawiają się skurcze mięśni, na początku są to głównie skurcze mięśni żuchwy, które powodują szczękościsk. Dochodzi również do skurczów mięśni szkieletowych, bardzo bolesnych, powodują łukowate wyginanie ciała. Powodem tego są bardzo duże napięcia mięśni karku i tułowia.

Leczenie tej choroby odbywa się poprzez podanie choremu surowicy przeciwtężcowej lub immunoglobuliny ludzkiej przeciwtężcowej. Podczas dochodzenia do zdrowia pacjent powinien przebywać na oddziale intensywnej terapii, gdyż istnieje ryzyko niedotlenienia mózgu, a także innych powikłań. W trakcie leczenia lekarz może podać pacjentowi dodatkowo szczepionkę przeciwtężcową.

Niekiedy chorym podaje się również leki uspokajające, które działają bardzo kojąco na układ nerwowy. W szczególnie ciężkich przypadkach chory jest podłączany do respiratora i usypiany, żeby w ten sposób umożliwić prowadzenie dalszej terapii.

Zakazić się tężcem może każdy, a przejście go nie daje odporności całkowitej na tą bakterię. Dlatego właśnie w ramach profilaktyki stosuje się szczepienia ochronne, które skutecznie przeciwdziałają chorobie. Trzeba jednak pamiętać, aby wykonywać je regularnie.

Salmonella (Salmonelloza)

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Salmonella jest to bardzo niebezpieczna bakteria średniej wielkości, posiadająca rzęski, należąca do bakterii wewnątrzkomórkowych, która powoduje dolegliwości jelitowo-żołądkowe, a więc zatrucie pokarmowe.

Objawy choroby zwykle pojawiają się w ciągu 8 godzin od zatrucia. Są to między innymi:
- bóle brzucha,
- bóle głowy,
- mdłości,
- wymioty,
- biegunka,
- podwyższona temperatura,
- zapalenie jelita cienkiego i grubego.

Do zakażenia tą bakterią dochodzi przeważnie po zjedzeniu żywności pochodzącej od zakażonych zwierząt, czyli mleka, mięsa, a najbardziej jaj. Majonez, lody, zupy dla niemowląt, kremy, tatar i inne potrawy, do których dodaje się surowe jajko są najczęstszą przyczyną zatrucia tą bakterią. Innymi produktami, na które musimy uważać to: rozdrobnione przetwory mięsne, pierogi, galaretki oraz pasztety.

Przyczyną zakażenia bakterią salmonelli jest również spożywanie żywności zanieczyszczonej odchodami zakażonych zwierząt, przede wszystkim drobiu, myszy i szczurów. Na całym świecie obserwuje się wzrost zachorowań na salmonellozę, co jest przede wszystkim spowodowane przetwórstwem i przemysłową hodowlą drobiu.

Pałeczki bakterii salmonella bardzo lubią wilgoć, ciepło i białko, w takich warunkach potrafią żyć poza organizmem ludzkim i zwierzęcym nawet przez kilka miesięcy.

Jeżeli nie chcemy się zarazić bakterią salmonelli musimy pamiętać o profilaktyce. Częste, dokładne mycie rąk przede wszystkim po skorzystaniu z ubikacji i przed przygotowaniem posiłków, dokładne mycie naczyń, całego kuchennego otoczenia, w tym kuchennych sprzętów, odpowiednie przechowywanie produktów spożywczych, szczególnie trzeba dbać o produkty wymagające niskich temperatur, separowanie surowego mięsa, jajek od innych produktów, dokładne rozmrażanie mięsa, ryb oraz ich przetworów przed przyrządzeniem. W miarę możliwości powinniśmy myć i sparzać żywność przed jej spożyciem oraz przygotowywać ją w wysokiej temperaturze, która niszczy drobnoustroje. Musimy pamiętać, aby nie zamrażać ponownie raz już rozmrożonej żywności. Leczenie przeważnie odbywa się poprzez prawidłowe odżywianie i nawadnianie organizmu. Nie podaję się w tym przypadku antybiotyków, chyba, że u niemowląt w przypadku ogólnego zakażenia, jak również u dzieci i dorosłych z obniżoną odpornością, np. po przeszczepach czy w podeszłym wieku.

Rzeżączka

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Rzeżączka jest chorobą zakaźną przekazywaną drogą płciową, dotyczy nabłonka cewki moczowej, gardła, oczu oraz szyjki macicy i odbytnicy. Do zakażenia dochodzi przez kontakt z błonami śluzowymi zakażonej osoby. Osoby uprawiające seks analny narażone są na rozwój rzeżączkowego zapalenia odbytu i odbytnicy, zaś uprawiając stosunki oralne istnieje możliwość zakażenia gardła.

Jeżeli rzeżączka nie będzie leczona, to bakteria dostanie się do układu krwionośnego i wtedy doprowadza do zakażenia stawów, serca czy mózgu. Szczególnie niebezpieczna jest dla kobiet w ciąży, gdyż bakterie zakażają wtedy podczas akcji porodowej oczy dziecka, czym doprowadzają do bardzo ciężkiego stanu zapalnego.

Rzeżączka dolnych partii ciała może rozszerzyć się dalej i spowodować zapalenie gruczołu krokowego, najądrza i jąder u mężczyzn, u kobiet wywołać stan zapalny w miednicy mniejszej. Zarażone kobiety często przez wiele tygodni, a nawet miesięcy nie zdaje sobie sprawy z tego, że są zarażone i przez kontakty seksualne doprowadzają do zakażenia mężczyzn.

Zakażenia rzeżączkowe odbytu, gardła lub jamy ustnej zdarzają się najczęściej wśród homoseksualistów ze względu na ich praktyki seksualne. Rzeżączkowe zapalenie pochwy małych dziewczynek przed okresem pokwitania bardzo często jest wynikiem molestowania seksualnego przez dorosłą zakażoną osobę lub podczas kontaktu z zakażoną bielizną.

Objawy świadczące o zarażeniu powodują u mężczyzn między innymi: ropny wyciek z cewki moczowej, pieczenie oraz ból przy oddawaniu moczu, a u kobiet: upławy i zaburzenie cyklu miesiączkowego. Następnie zakażenie rozszerza się na cały układ moczowo-płciowy, odbyt, gardło.

Bakteria jest wrażliwa na wysychanie oraz nieprzystosowana do przebywania poza organizmem człowieka, to w ropnym materiale może przeżyć nawet do kilkunastu godzin. Zakażeniem rzeżączką można zapobiec poprzez powstrzymanie się od uprawiania stosunków seksualnych, używanie prezerwatyw podczas kontaktów płciowych oraz pozostawanie w monogamicznym związku z niezakażonym jednym partnerem. Przed zakażeniem niemowląt (oczu) kobieta powinna być przebadana w kierunku zakażenia rzeżączką lub zakropić oczka 1% roztworem azotanu srebra. Rzeżączki prawidłowo rozpoznanej i leczonej, zwykle skutecznie udaje się jej pozbyć. Leczenie opóźnione i mało skuteczne może wywołać powikłania.

Posocznica (Sepsa)

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Sepsa sama w sobie nie jest chorobą, a jedynie określa się tak – zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS).

Posocznica potocznie nazywana sepsą jest to gwałtowna, ogólna reakcja zapalna organizmu na ataki mikroorganizmów. Może ją wywołać w zasadzie każdy rodzaj mikroorganizmu, najczęściej jednak wywołuje ją pneumokok, meningokok, gronkowiec i paciorkowiec.

Rozsiew jej do krwi przeważnie następuje z ogniska zapalnego występującego w organizmie, ale zdarza się także zachorowanie poprzez wprowadzenie drobnoustrojów prosto do krwiobiegu, np. przez skażoną igłę, cewnik, dreny, żywienie pozajelitowe, różnego rodzaju kroplówki, a także odleżyny i rany. Czasem możemy znaleźć ropne ognisko, będące źródłem zakażenia takie jak: ropień skóry, chory ząb lub ropień kości.

Do rozwoju posocznicy często dochodzi, gdy jest ogólne osłabienie organizmu wywołane przez inne schorzenia, np. wyniszczająca choroba, alkoholizm, przez zażywanie leków obniżających odporność, cukrzyca, marskość wątroby, a także oparzenia. W ciągu roku na całym świecie z powodu posocznicy umiera około 750 tysięcy osób. Poza szpitalem na sepsę mogą zachorować najbardziej dzieci, młodzież, osoby w podeszłym wieku, osoby z obniżoną odpornością, osłabionych psychicznie oraz fizycznie, przebywających w dużych skupiskach ludzkich, czyli w szkołach, żłobkach, przedszkolach, koszarach i więzieniach.

Pierwszym objawem zakażenia posocznicą często jest przyspieszenie oddechu, u osób starszych może spowodować dezorientację. Także może wystąpić gorączka z dreszczami, ale zdarzają się też sytuacje, gdzie w ogóle się nie pojawia – przede wszystkim u osób starszych, alkoholików, a w szczególności u noworodków. Kolejne objawy zależne są od tego, jakie narządy zostały zaatakowane. W przypadku skóry może dojść do martwicy tkanek ze współistniejącą martwicą, mogą pojawić się różne wysypki, wylewy i zmiany krwotoczne. Gdy zakażenie dotyczy przewodu pokarmowego, mogą pojawić się nudności, wymioty, zaparcia oraz biegunka. W przypadku, gdy uszkodzona zostaje wątroba może wystąpić żółtaczka cholestatyczna, która wynika z przytkania kanalików żółciowych. Przy uszkodzeniu nerek doprowadza do pojawienia się białka w moczu ciał azotowych we krwi oraz skąpomoczu.

W posocznicy może również dojść do zaburzeń krzepliwości krwi oraz wylewu. W najgorszych przypadkach może doprowadzić do wstrząsu septycznego, a nawet śmierci.

Pneumokoki

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Pneumokoki to tlenowa gram-dodatnia bakteria należąca do rodziny paciorkowców alfa-hemolizujących. Wykrył ją w 1881 roku Ludwik Pasteur razem z Charlesem Chamberlandem, a także przy pomocy George’a Sternberga.

Inaczej nazywane dwoinkami zapalenia płuc to dosyć bardzo często spotykane bakterie, wywołujące wiele niebezpiecznych chorób. Choć ich nazwa wskazuje na atakowanie płuc, to wcale tak nie jest. Ta bakteria może wywołać wiele innych zakażeń. Stanowią one przyczynę:
- posocznicy, czyli sepsy,
- zapalenia opon mózgowych,
- zapalenia zatok,
- zapalenia ucha środkowego,
- zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych,
- zapalenia otrzewnej, szpiku, osierdzia,
- zapalenia tkanki łącznej oraz ropienia mózgu.

Pneumokoki są bakteriami szczególnie niebezpiecznymi ze względu na cechy, które pozwalają im bardzo długo przetrwać i jeszcze bardziej zaszkodzić organizmowi człowieka. Ich specjalna otoczka sprawia, że nasz układ immunologiczny nie zawsze daje radę je zwalczyć. Potrafią także przedostać się przez nabłonek np. do krwi. Ułatwia to wnikanie do organizmu i zaatakowanie poszczególnych układów i organów.

Są one bardzo powszechnie występującymi bakteriami, wiele osób nosi je w sobie nic o tym nie wiedząc, gdyż nie zawsze dają one objawy chorobowe. Bardzo często objawy pojawiają się dopiero w chwili znacznego obniżenia odporności, innego schorzenia czy stresu. Przez cały ten czas, kiedy jesteśmy nosicielami tej bakterii, możemy zarażać chorobą innych. Następuje to przez kontakt bezpośredni z zarażonym pneumokokami oraz drogą kropelkową. Pneumokoki przeważnie znajdują się w jamie nosowej i gardle, jednak mogą przedostawać się do innych organów.

Zakażenia nimi wywołane dzielimy na nieinwazyjne i inwazyjne. Nieinwazyjne są bezpieczniejsze dla chorego, ponieważ mają o wiele bardziej lżejszy przebieg, za to o wiele częściej występują. Powodują one zapalenie płuc, zatok, spojówek oraz zapalenie ucha. O wiele bardziej groźne dla zdrowia, a nawet dla życia człowieka są zakażenia inwazyjne, w których bakterie dostają się do ważnych organów. Może dojść wtedy do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, sepsy, zapalenia płuc z bakteriemią, a także zapalenia otrzewnej. Niestety, wiele tych przypadków kończy się śmiercią. Rocznie na świecie w wyniku zarażenia pneumokokami umiera ponad milion osób.

Paciorkowce

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Paciorkowce są rodzajem kulistych bakterii gram dodatnich. Podziały ich zachodzą wzdłuż jednej osi i właśnie, dlatego rosną one w parach albo w łańcuchu. Paciorkowce powodują zapalenie gardła, a także zapalenia: płuc, wsierdzia, opon mózgowo-rdzeniowych, różę oraz martwicze zapalenie powięzi.

Wiele gatunków paciorkowców jest nieszkodliwa, gdyż stanowią one część flory komensalnej jamy ustnej, skóry, górnych dróg oddechowych u ludzi oraz jelit. Dla człowieka znaczącym i niebezpiecznym patogenem jest Streptococcus pneumoniae, który jest czynnikiem powodującym zapalenie płuc. Ze względu na jego rolę w wywoływaniu zapalenia płuc, znany jest pod nazwą pneumokoków.

Patogen ten wywołuje wiele infekcji w organizmie człowieka, nie tylko dotyczących tkanki płucnej. Bakteria ta jest rozpoznawana w gardle, zatokach nosowych wśród 5-10% zdrowych osób dorosłych oraz wśród 20-40% zdrowych dzieci. Drobnoustrój jest stwierdzany w dużych ilościach, przede wszystkim w miejscach częstego przebywania sporej ilości ludzi takich jak: baraki wojskowe czy szpitale.

Bakteria ta posiada zdolności adhezyjne (przyleganie) do nabłonka dróg oddechowych. Ich większe skupisko w obrębie tkanki powoduje infekcję. Do zapalenia płuc dochodzi w momencie, gdy bakteria zostaje wchłonięta z wdychanym powietrzem do tkanki płucnej. Ten drobnoustrój, gdy znajdzie się w miejscu swojego przeznaczenia, powoduje aktywację swoich białek, które stymulują produkcję cząsteczek białkowych, czyli cytokin i przyciągających białe krwinki – przede wszystkim leukocyty obojętnochłonne.

Otoczka polisacharydowa czyni bakterie paciorkowca odporne na fagocytozę (pobieranie pokarmów stałych ze środowiska), jeżeli w organizmie nie posiadamy przeciwciał skierowanych przeciw tej otoczce, to makrofagi tkankowe, nie będą w stanie unieszkodliwić pneumokoków. Bakterie wtedy mogą przedostać się do krążenia powodując posocznicę, dostają się także do opon mózgowych, kości i stawów. Ryzyko załapania infekcji pneumokokowej szczególnie wzrasta u ludzi z zaburzeniami produkowania przeciwciał, fagocytozy, a także upośledzoną funkcją nabłonka dróg oddechowych. U osób nieposiadających śledziony, spowodowanym chirurgicznym zabiegiem splenektomii (całkowite lub częściowe usunięcie śledziony), chorobie komórek sierpowatych, może dojść do cięższego przebiegu schorzenia.

Listerioza

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Listerioza to bakteryjna choroba zakaźna, która dotyka ludzi i zwierzęta. Jest wywoływana przez wszędzie obecną pałeczkę Listeria monocytogenes, która jest chorobotwórcza dla wielu gatunków zwierząt. Jest bakterią gram-dodatnią. Najczęściej występuje u płodów, noworodków oraz pacjentów z obniżoną odpornością.

Zwiększone ryzyko zakażenia listeriozą dotyczy:
- płodów,
- noworodków,
- osób starszych,
- chorujących na choroby nowotworowe z przerzutami, z HIV,
- alkoholicy,
- kobiety ciężarne, przy kontakcie z zakażonymi zwierzętami, ale przeniesienie zakażenia ze zwierzęcia na człowieka zdarza się bardzo rzadko.

Także do czynników zwiększających ryzyko zachorowania na tą chorobę należy spożywanie żywności czy napojów niewiadomego pochodzenia, które mogą być zakażone tym drobnoustrojem. Większość zakażonych osób dorosłych ma również inną chorobę podstawową.

Zwykle przebieg tej choroby jest bardzo ostry. Zakażenie przeważnie obejmuje:
- płuca,
- gruczoły dokrewne,
- przewód pokarmowy,
- nerki,
- drogi moczowe,
- układ krwiotwórczy,
- układ limfatyczny,
- układ immunologiczny,
- a także nerwowy.

Choroba w większej części przypadków może przebiegać bezobjawowo. Choroba jest bardzo groźna dla kobiet ciężarnych, wtedy może przebiegać z powikłaniami. Najczęściej występujące to:
- przedwczesny poród,
- posocznica,
- ropień płuc, wątroby, łożyska, śledziony, węzłów chłonnych,
- zapalenie wsierdzia, owodni, opon mózgowo-rdzeniowych, otrzewnej,
- poronienie,
- poród martwy, a także śmierć noworodka.

Zapobiegać zakażeniu bakterią muszą przede wszystkim kobiety w czasie ciąży, które są wtedy najbardziej podatne. Jeśli nie uda nam się ustrzec przed tą chorobą to konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie intensywnego leczenia celem zapobieżenia zakażeniu płodu. Kobiety takie powinny unikać prac przy zwierzętach domowych, unikać zakażonych kiszonek, jak również kontaktu ze ściekami. Powinniśmy unikać spożywania surowych czy zakażonych produktów mlecznych, a także spożywania serów miękkich. Trzeba dokładnie myć wszystkie surowe owoce i warzywa. Musimy także pamiętać o tym, aby mięso nieprzygotowane do jedzenia przechowywać z dala od warzyw. Po każdym dotknięciu nieprzygotowanego do jedzenia pożywienia dokładnie myć ręce i unikać spożycia żywności eksponowanej na ladzie sklepowej. Każde mięso przed spożyciem należy poddać obróbce termicznej.

Krztusiec

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Krztusiec potocznie nazywany kokluszem to groźna choroba zakaźna układu oddechowego. Charakteryzuje ją nawracający napad kaszlu oraz duszność. Krztusiec wywołują bakterie gram ujemne o nazwie Bordetella pertussis. Źródłem zarażenia są chore osoby na koklusz, które wydalają pałeczki krztuśca w wydzielinie górnych dróg oddechowych. Do zakażenia, więc dochodzi drogą powietrzno-kropelkową.

Krztuścem zarażamy się wyłącznie w bezpośrednim kontakcie z chorym, którzy w naszej obecności kaszlą i kichają. Chory może zarażać nawet przez 3 tygodnie. Okres wylęgania tej choroby wynosi przeważnie od 7 do 14 dni. Zazwyczaj przebiega bardzo ostro, ale może trwać nawet do 12 tygodni.

Krztusiec możemy rozpoznać po takich objawach jak:
- nawracający, napadowy kaszel,
- umiarkowana gorączka,
- brak apetytu,
- wymioty kończące atak kaszlu,
- wysięk z nosa.

Krztusiec często jest mylony z innymi chorobami, które wywołują kaszel, czyli:
- przeziębieniem,
- zapaleniem oskrzelików,
- grypą,
- bakteryjnym zapaleniem płuc,
- mukowiscydozą,
- śródmiąższowym zapaleniem płuc
- czy gruźlicą.

Zmiany, które może wywołać ta choroba to między innymi: rozedma ogniskowa, owrzodzenia nabłonka dróg oddechowych, a także wyciek śluzowo-ropny. Powikłania niewyleczonego krztuśca mogą być bardzo groźne, gdyż mogą doprowadzić do:
- zapalenie płuc,
- zapalenia ucha środkowego,
- zaburzeń neurologicznych,
- krwotoku śródczaszkowego,
- uczynnienia gruźlicy,
- drgawek,
- u niemowląt może również doprowadzić do śmierci.

Przebieg tej choroby możemy podzielić na 3 etapy. Pierwszy z nich nazywany jest kataralnym, przejawia się on nieżytem górnych dróg oddechowych, czyli katarem i suchym kaszlem. Dodatkowo również występuje zapalenie spojówek oraz stany podgorączkowe. Te objawy utrzymują się przeważnie od 1 do 2 tygodni. Następnie pojawia się etap kaszlu napadowego. Kaszel nasila się stopniowo. Chory bardzo zanosi się kaszlem, wykrztusza śluz, a często nawet wymiotuje. Napady kaszlu występują najczęściej w nocy, zwłaszcza w godzinach porannych. Mogą pojawiać się bardzo często, bo aż kilkanaście razu w ciągu doby i są bardzo męczące. Jest to najdłuższy etap tej choroby, gdyż może trwać nawet 10 tygodni. Ostatni, końcowy etap krztuśca to zdrowienie. Wtedy stan chorego systematycznie zaczyna się poprawiać, częstość i nasilenie kaszlu bardzo się zmniejszają. Trwa on około 2 tygodni. W tym czasie organizm nadal może reagować kaszlem na różne bodźce.

Gruźlica

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Gruźlica to śmiertelna choroba zakaźna, atakująca najczęściej płuca, choć może również wystąpić w układzie krwionośnym, limfatycznym, kostnym, nerwowym oraz rozrodczym. Wywoływana jest przez prątka gruźlicy. Według badań, aż 30% populacji było narażonych na kontakt z tą bakterią. Bierze się to ze względu na utrudnione diagnozowanie gruźlicy, gdyż zakażeni często mogą być nieświadomi choroby, gdyż przez wiele lat pozostaje ona w uśpieniu. Ciężko zatem wskazać i odizolować chorego, aby uniknąć dalszych zakażeń.

Do najważniejszych, a zarazem najbardziej niepokojących objawów, należy zaliczyć długotrwały, utrzymujący się kaszel, początkowo suchy, a później mokry z obfitym odksztuszaniem, krwioplucie oraz bóle w klatce piersiowej. Mogą wystąpić również osłabienie, senność, wysoka temperatura, a także obfite krwotoki z nosa. Objawy mają tendencję do samoczynnego zanikania i nawrotów ze zdwojoną siłą. Aby uniknąć ciężkich dla zdrowia powikłań należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza w celu poddania się leczeniu oraz zdiagnozowania gruźlicy.

Gruźlica często daje obraz bardzo podobny do innych chorób płucnych, dlatego obrazowanie aparatem rentgenowskim może się okazać nieskuteczne. Również skórne testy, zwane próbami tuberkulinowymi, mogą dać błędny wynik. W celu zdiagnozowania gruźlicy należy pobrać próbkę plwocin i wykonać testy laboratoryjne, najczęściej posiew.

Zwalczanie prątków gruźlicy jest bardzo czasochłonne. Leczenie może trwać od pół roku do dziewięciu miesięcy. Najczęściej stosuje się leczenie skojarzone, czyli przy pomocy kilku silnych antybiotyków, podawanych jednocześnie. Chorzy na gruźlicę wymagają izolacji oraz hospitalizacji, w celu zapobiegnięcia dalszym zakażeniom. Gruźlicy nie przebywają w szpitalu całego okresu leczenia, lecz trwa to zazwyczaj pierwszy miesiąc lub dwa, gdyż wtedy możliwe jest jeszcze zakażanie. W późniejszym etapie leczenia, takie ryzyko już nie istnieje. Chory powinien jednak dbać o siebie i nie przemęczać się oraz stosować dietę bogatą w witaminy, przeciwutleniacze oraz cynk i selen, które korzystnie wpływają na organizm w czasie terapii.

W krajach rozwiniętych obowiązkowe są szczepienia ochronne przeciw gruźlicy. Aby nie ryzykować, pierwsza z dawek jest podawana już w pierwszej dobie życia nowonarodzonego. W przypadku niewidocznej lub zbyt małej blizny poszczepiennej, zastrzyk należy powtórzyć po roku. Następne szczepienie jest podawane w siódmym roku życia, a w przypadku słabych wyników próby tuberkulinowej ponawia się je jeszcze w 12 i 18 roku życia.

Gronkowiec złocisty

Posted by admin On Grudzień - 9 - 2011ADD COMMENTS

Gronkowiec złocisty lub Staphylococcus ureus to bakteria występująca w powietrzu oraz glebie. Ze względu na jej wszechobecność, każdego dnia ludzie się z nią stykają. Dodatkowo jest ona obecna zarówno u człowieka, jak i zwierząt na skórze, w gruczołach potowych i łojowych, mieszkach włosowych oraz większości zewnętrznych błon śluzowych, które stykają się z otoczeniem, czyli m.in. w oczach, ustach, nosie. Jest to kulista bakteria w kształcie przypominająca winogrono.

Zakażenie gronkowcem złocistym może wywoływać zapalenie skóry, śluzówek, kości oraz tkanki łącznej. Objawia się ono w postaci czyraków, trądziku oraz ropni. Dodatkowo gronkowiec wydziela toksyny, które mogą prowadzić do zapalenia żył, opon mózgowo – rdzeniowych, ucha oraz płuc. Toksyny te powodują również zespół wstrząsu toksycznego, który w niektórych przypadkach może zakończyć się śmiercią.

Do zatrucia gronkowcem dochodzi najczęściej poprzez spożycie skażonych pokarmów. Do tych najbardziej niebezpiecznych, które lubią te bakterie, należą wędliny, lody, kremy, potrawy mięsne i sałatki. Ryzyko wzrasta, gdy dany produkt spożywczy zostanie rozmrożony, a następnie zamrożony ponownie. Gronkowiec złocisty produkuje enterotoksyny, które mają wysoką odporność na podgrzewanie. Nie wytwarzają one żadnego zapachu oraz nie zmieniają wyglądu potraw. Gronkowce produkują jad bakteryjny, który wywołuje objawy zatrucia pokarmowego. Czas rozwoju gronkowca w organizmie człowieka jest bardzo krótki – trwa jedynie dwie godziny.

Gdy dochodzi do zakażenia bakterią Staphylococcus ureus, najczęściej występują:
- senność i osłabienie,
- objawy zatrucia pokarmowego takie jak biegunka, wymioty oraz mdłości,
- zmiany skórne (ropnie, czyraki, trądzik).

W przypadku ciężkiego zakażenia, kiedy objawy nie ustępują lecz są coraz silniejsze nie należy zwlekać z konsultacją lekarską. Może bowiem dojść do wstrząsu toksycznego a nawet śmierci. Lekarz przepisze odpowiednie antybiotyki, które zniszczą przyczynę zakażenia, czyli gronkowca. Nie niszczą one jednak wydzielanych przez bakterię toksyn, dlatego ważne jest zabezpieczenie flory bakteryjnej układu pokarmowego, odpowiednio dobranymi probiotykami, np. AC-Zymes, Probiobalance. Na zmiany skórne lekarz może również zastosować działające miejscowo leki w postaci maści lub żelu. Jeśli zakażenie gronkowcem złocistym ma ostry przebieg może dojść również do hospitalizacji.